Een reis naar Marokko — terug naar de roots

Afgelopen april reisden we naar Marokko om iets werkelijk speciaals vast te leggen voor Noare: beelden en video's die het verhaal vertellen achter onze arganolie en de plek waar het allemaal begon.

We gingen naar het dorp van mijn grootouders van moederskant, de plek waar ik de meeste zomers heb doorgebracht. Hun huis is omringd door arganbomen, die zich eindeloos uitstrekken over de heuvels. Het leven daar is eenvoudig, vredig op een manier die ik nergens anders lijk te vinden. Het is zo'n stilte die je tot rust brengt.

Daar filmen voelde als het sluiten van een cirkel. Mijn familie was zo trots om te zien dat ik deed waar ik al zo lang van droomde, iets creëren dat geworteld is in waar ik vandaan kom. We begonnen rond 9 uur 's ochtends en waren rond zes uur 's avonds klaar, uitgeput maar blij.

Om het einde van de opnames te vieren, maakte de tante van mijn moeder de beste tajine voor ons, zo'n tajine waarvan je je ogen sluit na de eerste hap. We dronken zoete atay, op traditionele wijze gebrouwen, met die perfecte balans van munt en warmte. Zij maakt echt de beste atay ooit. En het brood? Handgemaakt, daar in de woonkamer, nog warm van het vuur.

Ik ben me er terdege van bewust dat ik mijn grootouders niet voor altijd zal hebben, dus ik probeer zo vaak mogelijk te bezoeken. Elke reis voelt als een geschenk, weer een herinnering om vast te houden.

Ik nam één fotograaf en één videograaf mee, Kawtar Ouh en Sanae Khamlichi, en tegen het einde van de reis waren ze deel van de familie geworden. Mijn grootouders vragen nog steeds naar hen elke keer dat we bellen. Dat is het soort liefde dat deze plek geeft. Het blijft bij je.